Uzależnienie od mefedronu to problem dotykający coraz więcej osób, niezależnie od wieku, płci czy statusu społecznego. Choć początkowe efekty tej substancji (euforia, zwiększona pewność siebie czy poczucie bliskości z innymi) mogą wydawać się kuszące, to szybko prowadzą one do wyniszczających skutków dla zdrowia psychicznego, emocjonalnego i fizycznego. Jak w takim razie przestać brać mefedron? Decyzja o zerwaniu z nałogiem to krok w stronę lepszego życia, ale sam proces wychodzenia z uzależnienia okazuje się pełen wyzwań. W tym wpisie znajdują się praktyczne wskazówki, które pomogą Ci zrozumieć chorobę, a także jakie działania podjąć, aby wyjść z nałogu.
Mefedron to związek chemiczny stosowany jako stymulant. Jego pełna nazwa brzmi 4-metylometkatynon (4-MMC). Należy on do substancji psychoaktywnych, które działają na organizm pobudzająco. Narkotyk wywołuje bardzo podobne skutki emocjonalno-społeczne jak MDMA (ecstasy), dlatego przypisuje się go do grupy adaptogenów. Najczęściej występuje w postaci kryształów, proszku, tabletek lub kapsułek, a czysta substancja jest bezbarwna i bezwonna. Jednakże zazwyczaj stanowi składnik pośrednich dopalaczy. Warto podkreślić, że sam lub w połączeniu z innymi narkotykami 4-MMC może stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia oraz życia osoby zażywającej.
Osoby sięgające po mefedron miewają szereg objawów, które widać pod wpływem działania narkotyku, a także po zażyciu substancji. Wyróżnia się dwa główne symptomy – fizyczne i behawioralne. Wśród fizjologicznych sygnałów ostrzegawczych wymienia się m.in.:
- Szeroko rozszerzone źrenice oraz występujący oczopląs;
- Zaczerwienioną twarz z widocznymi wypiekami;
- Suchość w jamie ustnej, a także szczękościsk objawiający się zgrzytaniem zębów;
- Sine, zimne dłonie wraz z gęsią skórką;
- Nadmierne pocenie się, często określane jako “poty mefedronowe”;
- Drżenie ciała połączone z przyspieszonym tętnem;
- Utrzymujący się przez kilka dni nieprzyjemny zapach z ust.
Uzależnienie od mefedronu można zaobserwować również w objawach behawioralnych. Alarmującymi czynnikami są przede wszystkim zmiany w codziennym funkcjonowaniu i interakcjach z ludźmi. Chorzy wykazują spadek zainteresowania aktywnościami, które przed zażywaniem substancji sprawiały im przyjemność. Istnieje ryzyko, że doprowadzi to do izolacji społecznej połączonej z zaniedbywaniem obowiązków. Oprócz tego da się zaobserwować nadmierną impulsywność, wzmożoną agresję, a także wahania nastroju (naprzemiennie euforia lub depresja).
Zażywanie mefedronu prowadzi do wielu poważnych skutków uzależnień, uznawanych za jedne z najbardziej niebezpiecznych. Przede wszystkim u narkomana występują ostre stany psychotyczne. Długotrwałe stosowanie 4-MMC powoduje poważne uszkodzenia psychiki osoby uzależnionej. Narkomani przyjmujący tę substancję odczuwają trudność w radzeniu sobie z rzeczywistością, ponieważ zaczyna wydawać się im nudna oraz pozbawiona sensu. Dodatkowo nie potrafią odnaleźć się w trudnych sytuacjach ani rozwiązać trudności. Problem z zażywaniem mefedronu ukazuje się także poprzez objawy natury psychicznej (występowanie stanów lękowych, urojeń czy psychoz). Wśród zawiłości z 4-MMC wymienia się również brak apetytu, utratę masy ciała, bezsenność – prowadzi to w konsekwencji do wyczerpania organizmu. W skrajnych wypadkach uzależnienie może doprowadzić do śmierci. Co istotne, reakcja na ten środek psychoaktywny jest trudna do przewidzenia, dlatego każda osoba może odczuć go w odmienny sposób. To czyni mefedron szczególnie niebezpiecznym narkotykiem.
Mefedron to silnie uzależniający narkotyk, który już po przyjęciu jednej dawki może wywołać przymus ponownego zażycia. Substancja ta powoduje brak zahamowań w związku z przyjmowaniem jej, co prowadzi do degradacji życia uzależnionego. Efekty działania 4-MMC pojawiają się niemal natychmiast po jego zażyciu, ponieważ organizm zaczyna szybko produkować dopaminę, serotoninę i proenkafiliny. Odstawienie narkotyku wiąże się jednak z niezwykle trudnym do zniesienia zespołem abstynencyjnym. Przez to samodzielne wyjście z nałogu okazuje się praktycznie niemożliwe. Jak w takim razie przestać brać mefedron? Pomoc narkomanowi wymaga specjalistycznego leczenia, które najlepiej przeprowadzić w ośrodku zamkniętym. Terapia odwykowa składa się z dwóch etapów: detoksykacji organizmu oraz psychoterapii (indywidualnej i grupowej). Detoks ma na celu oczyszczenie z toksyn, a także złagodzenie skutków odstawienia przy pomocy środków farmakologicznych. Po udanym procesie wdraża się przepracowywanie problemów ze specjalistami. Na tych sesjach chory dowie się, jak radzić sobie z trudnościami czy przygotować do życia bez nałogu. W Kryształowym Płomyku pacjent otrzyma kompleksową pomoc dzięki doświadczonym lekarzom. Wiemy, co zrobić, aby osoba chora od substancji psychoaktywnych zaczęła żyć bez uzależnienia.
