Jak poznawać nowych ludzi w dorosłym życiu i budować trwałe znajomości

73

Jak poznawać nowych ludzi w dorosłym życiu — to pytanie pojawia się szczególnie po przeprowadzce, zmianie pracy, zakończeniu związku, przejściu na pracę zdalną lub osłabieniu dawnych kontaktów. Jak informuje redakcja Krysztalowy, samotności doświadcza około jedna na sześć osób na świecie, a problem dotyczy wszystkich grup wiekowych.

Poznawanie ludzi po zakończeniu edukacji wymaga innego podejścia niż w szkole lub na studiach. Dorosły rzadziej trafia codziennie do grupy osób w podobnym wieku i na podobnym etapie życia. Nowe relacje najczęściej powstają więc nie podczas jednego przypadkowego spotkania, lecz poprzez regularny kontakt, wspólne zajęcie i stopniowe przechodzenie od krótkiej rozmowy do spotkań poza pierwotnym miejscem znajomości.

Dlaczego w dorosłości trudniej zawierać znajomości

W szkole, na uczelni lub podczas pierwszych lat pracy kontakt z tymi samymi osobami jest częsty i w dużej mierze automatyczny. Dorośli mają natomiast ustalone obowiązki zawodowe, relacje rodzinne, różne godziny pracy i mniej wolnego czasu. Zmiana miejsca zamieszkania, utrata zatrudnienia, rozstanie, przejście na emeryturę lub żałoba mogą dodatkowo ograniczyć dotychczasową sieć kontaktów.

WHO wskazuje, że samotność może być związana między innymi z mieszkaniem w pojedynkę, brakiem partnera, problemami zdrowotnymi, niskimi dochodami oraz dużymi zmianami życiowymi. Znaczenie ma także dostęp do transportu, parków, bibliotek i innych miejsc, w których ludzie mogą regularnie się spotykać.

Samotność nie oznacza wyłącznie fizycznego braku ludzi. Może pojawić się również wtedy, gdy istniejące kontakty nie odpowiadają potrzebie bliskości, zrozumienia lub regularnego wsparcia.

WHO definiuje samotność jako subiektywne i bolesne odczucie wynikające z różnicy między relacjami, które dana osoba ma, a tymi, których potrzebuje. Izolacja społeczna oznacza natomiast obiektywnie małą liczbę kontaktów, ról społecznych i interakcji. To rozróżnienie jest istotne: można mieć wielu współpracowników lub obserwujących w mediach społecznościowych, a jednocześnie nie mieć osoby, do której można zadzwonić w trudnej sytuacji.

„Nawet w czasach niemal nieograniczonych możliwości kontaktu coraz więcej osób czuje się odizolowanych i samotnych” — powiedział Tedros Adhanom Ghebreyesus, dyrektor generalny WHO, podczas publikacji raportu Komisji WHO ds. Więzi Społecznych 30 czerwca 2025 roku; tłumaczenie redakcyjne.

Gdzie poznawać nowych ludzi jako dorosły

Największe szanse na rozwinięcie znajomości dają miejsca, do których można wracać regularnie. Jednorazowy koncert, festiwal lub konferencja umożliwia rozmowę, ale trudniej przełożyć ją na trwały kontakt. Kurs odbywający się co tydzień, klub sportowy, wolontariat albo lokalna grupa zapewniają natomiast kolejne spotkania bez konieczności każdorazowego umawiania się od początku.

Dobrym punktem wyjścia są:

• zajęcia językowe, taneczne, fotograficzne, kulinarne lub artystyczne;
• kluby biegowe, rowerowe, trekkingowe, planszówkowe i książkowe;
• wolontariat w schronisku, fundacji, domu kultury lub podczas wydarzeń lokalnych;
• regularne treningi grupowe, warsztaty i spotkania branżowe;
• wydarzenia organizowane przez biblioteki, domy kultury, uczelnie otwarte i samorządy;
• grupy sąsiedzkie, inicjatywy osiedlowe oraz wspólne akcje społeczne.

Brytyjski NHS zaleca szukanie grup stacjonarnych lub internetowych skupionych wokół zainteresowań albo aktywności, których dana osoba chce spróbować. Według tej instytucji uczestnictwo w klubie lub grupie ułatwia kontakt z ludźmi, ponieważ rozmowa od początku ma konkretny temat.

Wolontariat działa na podobnej zasadzie. Uczestnicy spotykają się wokół określonego zadania, dzięki czemu nie muszą rozpoczynać relacji od sztucznej rozmowy o niczym. NHS wskazuje również, że wolontariat może łączyć możliwość poznawania ludzi z poczuciem, że wykonywane działanie przynosi widoczny efekt.

„Każdy może zrobić coś poprzez proste, codzienne działania: odezwać się do znajomego, przywitać sąsiada, dołączyć do lokalnej grupy albo zostać wolontariuszem” — wskazała WHO w komunikacie dotyczącym raportu o więziach społecznych z 30 czerwca 2025 roku; tłumaczenie redakcyjne.

Nie trzeba wybierać aktywności wyłącznie dlatego, że uczestniczy w niej dużo osób. Lepszym rozwiązaniem jest środowisko zgodne z rzeczywistymi zainteresowaniami. Wtedy łatwiej wracać na kolejne spotkania, inicjować rozmowy i proponować wspólne działania poza grupą.

Jak rozpocząć rozmowę bez wymuszonych pytań

Pierwsza rozmowa nie musi być długa ani szczególnie oryginalna. Najbezpieczniejszym punktem zaczepienia jest wspólna sytuacja. Na kursie można zapytać o ćwiczenie lub wcześniejsze zajęcia, podczas treningu — o trasę albo sprzęt, a na wydarzeniu — o poprzednie edycje lub polecane punkty programu.

Praktyczne otwarcia rozmowy mogą brzmieć następująco:

• „Jesteś tu pierwszy raz czy przychodzisz regularnie?”;
• „Które zajęcia z tej serii najbardziej polecasz?”;
• „Wiesz, czy grupa spotyka się także poza tym wydarzeniem?”;
• „Jak trafiłeś na ten kurs?”;
• „Planujesz przyjść również w przyszłym tygodniu?”.

Takie pytania nie wymagają ujawniania prywatnych informacji i pozwalają rozmówcy zdecydować, jak szeroko chce odpowiedzieć. Rozmowę można później rozwinąć, odwołując się do konkretnego szczegółu z odpowiedzi, zamiast szybko przechodzić do kolejnej serii pytań.

NHS zaleca aktywne słuchanie, czyli między innymi upewnianie się, że wypowiedź została właściwie zrozumiana, proszenie o doprecyzowanie i odnoszenie się do tego, co druga osoba rzeczywiście powiedziała. Otwarta komunikacja oraz regularny kontakt pomagają budować i utrzymywać relacje.

Największym błędem nie jest krótka lub niezręczna rozmowa. Częściej znajomość kończy się dlatego, że żadna ze stron nie wykonuje następnego, konkretnego kroku.

Jak przejść od rozmowy do znajomości

Sama wymiana kilku zdań nie tworzy jeszcze relacji. Potrzebna jest powtarzalność. Po drugim lub trzecim spotkaniu można zaproponować prostą aktywność powiązaną z miejscem, w którym doszło do poznania.

Po zajęciach sportowych może to być kawa albo wspólny powrót. Po kursie językowym — przygotowanie zadania lub udział w spotkaniu konwersacyjnym. Po wydarzeniu branżowym — wymiana materiałów, obserwowanie się na portalu zawodowym albo spotkanie przed kolejną konferencją.

Najlepiej formułować propozycję konkretnie: wskazać rodzaj spotkania, przybliżony termin i pozostawić drugiej osobie możliwość odmowy. Zdanie „Może kiedyś się spotkamy” nie wymaga odpowiedzi i często nie prowadzi do kolejnego kontaktu. Skuteczniejsze będzie: „W przyszłym tygodniu też będę na tych zajęciach. Może po nich wypijemy kawę?”.

NHS rekomenduje, aby pierwsze spotkania z nowo poznaną osobą odbywały się w bezpiecznym miejscu publicznym, na przykład podczas spaceru, przy kawie lub herbacie. Instytucja podkreśla również, że osoba przez dłuższy czas doświadczająca samotności może potrzebować więcej czasu, by odpowiedzieć na propozycję kontaktu.

Regularność jest ważniejsza niż liczba kontaktów

Budowanie znajomości wymaga inicjatywy z obu stron, ale na początku proporcje nie zawsze są równe. Jedna osoba może częściej proponować spotkania, ponieważ druga jest nieśmiała, zajęta albo nie ma nawyku organizowania wspólnych aktywności. Znaczenie ma nie pojedyncza odmowa, lecz powtarzający się brak odpowiedzi, ciągłe odwoływanie spotkań lub niechęć do jakiejkolwiek formy kontaktu.

Dobrze rozwijająca się znajomość zwykle obejmuje:

• regularną, ale nienatarczywą komunikację;
• zainteresowanie sprawami obu osób;
• dotrzymywanie ustaleń lub informowanie o zmianach;
• możliwość odmowy bez presji;
• stopniowe przechodzenie do bardziej osobistych tematów;
• wzajemne proponowanie spotkań i aktywności.

Nie każda sympatyczna rozmowa musi prowadzić do przyjaźni. Część kontaktów pozostanie relacjami sytuacyjnymi: z treningu, pracy, sąsiedztwa lub kursu. Takie znajomości również mają wartość, ponieważ zwiększają liczbę codziennych interakcji i mogą z czasem prowadzić do kolejnych kontaktów.

„Dobre relacje trzeba budować i podtrzymywać. Ich podstawą są szacunek, wsparcie oraz otwarte i szczere rozmowy” — wskazuje NHS w materiale dotyczącym relacji i dobrostanu psychicznego; tłumaczenie redakcyjne.

Media społecznościowe i aplikacje pomagają znaleźć grupę, ale nie zastępują relacji

Internet może ułatwić wyszukanie wydarzeń, lokalnych społeczności, kursów i osób o podobnych zainteresowaniach. Grupy tematyczne są szczególnie przydatne po przeprowadzce lub wtedy, gdy w najbliższym otoczeniu brakuje odpowiednich zajęć.

Kontakt internetowy staje się jednak bardziej stabilny, gdy obejmuje wspólne działanie, regularną rozmowę głosową albo bezpieczne spotkanie poza siecią. Samo obserwowanie cudzej aktywności nie jest równoważne z relacją opartą na wzajemności.

NHS ostrzega także przed porównywaniem swojego życia z obrazem publikowanym przez innych użytkowników. W mediach społecznościowych ludzie często pokazują przede wszystkim pozytywne wydarzenia, co może wzmacniać przekonanie, że inni mają bogatsze życie towarzyskie.

WHO zalicza nadmierne lub szkodliwe korzystanie z mediów cyfrowych do czynników, które mogą pogłębiać samotność i izolację. Jednocześnie organizacja nie traktuje technologii jako problemu samego w sobie — znaczenie ma to, czy wzmacnia rzeczywiste więzi, czy zastępuje kontakt oparty na rozmowie, wsparciu i wspólnym działaniu.

Kiedy problem wykracza poza brak znajomych

Jeżeli samotności towarzyszy długotrwałe obniżenie nastroju, utrata zainteresowań, bezsenność, nasilony lęk, wycofanie z codziennych obowiązków lub poczucie bezradności, samo zwiększenie liczby spotkań może nie wystarczyć. W takiej sytuacji uzasadniona jest rozmowa z lekarzem, psychologiem albo psychoterapeutą.

WHO informuje, że samotność i izolacja społeczna są związane z większym ryzykiem depresji, zaburzeń lękowych, chorób serca, udaru, cukrzycy typu 2, pogorszenia funkcji poznawczych i przedwczesnej śmierci. Według raportu opublikowanego w 2025 roku samotność jest związana z około 871 tys. zgonów rocznie na świecie.

Polski portal Pacjent.gov.pl wskazuje również na związek długotrwałej samotności ze stresem, zaburzeniami snu, problemami kardiologicznymi i depresją. Materiał podkreśla znaczenie pielęgnowania przyjaźni, więzi rodzinnych i bezpiecznego kontaktu z innymi osobami.

Poznawanie nowych ludzi w dorosłości najczęściej zaczyna się od niewielkiej zmiany: wybrania jednego regularnego zajęcia, pojawienia się na nim kilka razy, rozpoczęcia krótkiej rozmowy i zaproponowania kolejnego kontaktu. Nie chodzi o jednoczesne zbudowanie szerokiego kręgu znajomych, lecz o stworzenie warunków, w których te same osoby mogą spotkać się ponownie i stopniowo poznać się poza pierwszym kontekstem.

Na stronie Kryształowy Płomyk znajdziesz więcej wartościowych treści, inspiracji i praktycznych wskazówek na co dzień. Rekomendujemy także lekturę artykułu: Niższe rachunki latem – na czym realnie zaoszczędzić w wakacje